Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ: "ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ κ. ΤΣΙΠΡΑ ΛΕΒΕΝΤΗ!"


Με αφορμή την κόντρα που έχει ξεσπάσει μεταξύ Διοικούσης Εκκλησίας και Κυβέρνησης για τα Θρησκευτικά, τις πασχαλινές κατάρες του Καλαβρύτων Αμβροσίου για τον Υπουργό Παιδείας Ν. Φίλη και τις σημερινές αναφορές του Ν. Φίλη στον υποστηρικτή της Χρυσής Αυγής Καλαβρύτων Αμβρόσιο, ας ξαναθυμηθούμε τις ενθουσιώδεις κορώνες του Σεβ. Αμβροσίου για την Κυβέρνηση Τσίπρα, τις οποίες έγραψε και υπέγραψε πριν ενάμιση χρόνο. Όχι πολύ παλιά δηλαδή. Ιδού τα Αμβροσιανά …μαργαριτάρια (η ορθογραφία και η στίξη του κειμένου είναι του Σεβασμιωτάτου, όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του ιστολόγιο): 
Από τις πρώτες κι' όλας στιγμές της αναλήψεως των ευθυνών διακυβερνήσεως της πολύπαθης Χώρας μας ο νέος Πρωθυπουργός και οι Συνεργάτες του εφαρμόζουν μια πολιτική, που αποπνέει ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ! Φαίνεται πως πέρασε πιά η εποχή των μεγάλων και δουλικών ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ σε ΟΛΑ! Περάσαμε στην εποχή της αντιστάσεως! Στην μανία των Ευρωπαίων κατακτητών μας, λέγε με Τρόϊκα κλπ, αντιτάσσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια! Η στάση του κ. Τσίπρα μας γεμίζει τα στήθη με υπερηφάνεια! Ἀλλωστε είναι σε όλους γνωστόν, ὀτι οι μεγάλες νίκες στην πορεία του Έθνους μας ποτέ δεν κατακτήθηκαν από τά Μεγάλα ΝΑΙ, αλλά από τα μεγάλα ΟΧΙ! Αθάνατο παραμένει στη μνήμη μας και στην καρδιά μας το "Μολών λαβέ" του Λεωνίδα και το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά! 
Δόξα τω Θεώ, λοιπόν, διότι με Πρωθυπουργό τον ακάματο κ. Τσίπρα οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας μαθαίνουν τώρα, ότι ΔΕΝ ΕΙΜΕΘΑ ΔΟΥΛΟΙ ΑΛΛΑ ΕΤΑΙΡΟΙ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως! Για πρώτη φορά ακούσθηκε η διαμαρτυρία: "Κύριοι, στο ζήτημα επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας από την Ευρώπη, γιατί δεν μας ερωτήσατε;" Δεν είμαστε παρείες, είμαστε ισότιμα Μέλη της Ενώσεως! 
Η τακτική, λοιπόν, του κ. Τσίπρα γεμίζει τα στήθη μας με εθνική υπερηφάνεια! Βεβαίως το παιγνίδι Τσίπρα είναι πολύ επικίνδυνο! Μπορεί να εξοργίσει τους Ευρωπαίους δανειστές-δολοφόνους μας, αλλά είναι καλύτερα μια έντιμη πενία από μια ευτελιστική και ταπεινωτική ευπορία! 
Εμείς πιστεύουμε, ότι ο Πρωθυπουργός θα κερδίσει την μάχη, θα ανατρέψει τα δεδομένα. Τα άκρως ευτελιστικά, αν μή εξουθενωτικά, Μνημόνια θα πεταχθούν στον κάλαθο των αχρήστων! Μια νέα εποχή, που θα ανακουφίσει τον Έλληνα, πρόκειται να ανατείλει! Τα πρώτα δείγματα της επερχόμενης νίκης Αλέξη Τσίπρα, της νίκης των Ελλήνων, άρχισαν να φαίνωνται ήδη στον ορίζοντα. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Ομπάμα εξέφρασε ήδη την πρόθεσή του να μας συνδράμη! Η σκληρή και άκαρδη κα Μέρκελ, θορυβημένη, σπεύδει στη Ουάσιγκτον! Η Ρωσία επίσης εξέφρασε την συμπάθειά της! Οι Ευρωπαίοι Αξιωματούχοι έχουν χάσει τον ύπνο τους! Η Ευρώπη άρχισε να μας υπολογίζει! Κάποιοι Πρωθυπουργοί της Ευρώπης ακούουν πιά όχι μόνο με προσοχή, αλλά και με στοχαστική διάθεση τις ελληνικές θέσεις και απόψεις! 
Θα το επαναλάβουμε, λοιπόν, επειδή εμείς καί πιστεύουμε στον αληθινό Θεό καί προσευχόμεθα για τους Ηγέτες της Χώρας μας, θα επαναλάβουμε τα λόγια: "Δόξα Σοι, ο Θεός ημών". Η καρδιά μας γεμίζει πια με εθνική υπερηφάνεια! Η Ελλάδα μας γίνεται και πάλι αξιοσέβαστη! 
Γειά σου, Πρωθυπουργέ κ. Τσίπρα λεβέντη! Βάλε πια μια τελεία και παύλα, στις μονομερείς και εθνοκτόνες υποχωρήσεις μας! Ο Χριστός μαζί Σου! Η Παναγιά μας στο πλευρό Σου! Καλή επιτυχία για το καλό της Ελλάδος! 
Αίγιον, Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015 
 + ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΊΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΙΒΗΡΙΑ: Ο ΤΟΠΟΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ


Δημήτρης Μπαλτᾶς 
Daniel Beer, The House of the Dead. Siberian Exile Under the Tsars, Allen Lane (Penguin Books), UK 2016, σελ. 487 
Μία πολύ ἐνδιαφέρουσα μελέτη, ἀναφερόμενη στήν Σιβηρία ὡς τόπο ἐξορίας πολιτικῶν καί ποινικῶν ἐξορίστων, κατά τήν ἐποχή τοῦ 19ου αἰ., πού ὑπογράφει ὁ καθηγητής στό τμῆμα Ἱστορίας στό Royal Holloway (Πανεπιστήμιο τοῦ Λονδίνου) D. Beer, εἶδε προσφάτως τό φῶς τῆς δημοσιότητας. 
Ὁ Beer καταγράφει τά γεγονότα βασιζόμενος βεβαίως σέ ἀρχειακό ὑλικό, στήν παλαιότερη καί σύγχρονη βιβλιογραφία, ἀλλά καί σέ ἀναφορές πού παρέχουν ἔργα γνωστῶν Ρώσσων λογοτεχνῶν, καί συγκεκριμένα τό ποίημα «Γιά τήν Σιβηρία» τοῦ Ἀλεξ. Πούσκιν (ἑλλ. μετ. στόν τόμο Ἄλλη, καλύτερη, ζητῶ ἐλευθερία, μετ. Μ. Ἀλεξανδρόπουλος, ἐκδ. Ποταμός, Ἀθήγνα 2004, σ. 87), οἱ Ἀναμνήσεις ἀπό τό σπίτι τῶν πεθαμένων τοῦ Φ. Ντοστογιέφσκι (ἑλλ. μετ. Ἄρη Ἀλεξάνδρου, ἐκδ. Γκοβόστη, Ἀθήνα 1990), Ἡ νῆσος Σαχαλίνη τοῦ Ἄ. Τσέχοφ (ἑλλ. μετ. Ἑλ. Κατσιώλη, ἐκδ. Λέμβος, Ἀθήνα 2015) καί τό ἀφήγημα τοῦ Ἄ. Τσέχοφ «Στήν ἐξορία» (ἑλλ. μετ. στόν τόμο Τσέχοφ, Διηγήματα καί μονόπρακτα, μετ. Β. Ντινόπουλος, Γ. Τσακνιᾶς, ἐκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2015, σσ. 159-174). 
Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι κατά τούς ὑπολογισμούς τοῦ Beer «μεταξύ τῶν ἐτῶν 1801-1917 περισσότεροι ἀπό ἕνα ἑκατομμύριο ὑπήκοοι τοῦ τσάρου ἐξορίστηκαν στήν Σιβηρία» (σ. 4). Ὁ ἀναγνώστης πού ἐνδιαφέρεται γιά τά ποσοτικά δεδομένα, τά ὁποῖα παρατίθενται σε πολλές σελίδες τοῦ βιβλίου, θά πρέπει νά ἔχει κατά νοῦν ὅτι ὁ πληθυσμός τῆς Ρωσσίας αὐξήθηκε ἀπό τά μέσα πρός τό τέλος τοῦ 19ου αἰ., κατά πενήντα περίπου ἑκατομμύρια. Ἀλλά δέν ἀμφισβητεῖται ἀπό κανένα ὅτι οἱ συνθῆκες διαβιώσεως τῶν ἐξορίστων ἦσαν ἀπάνθρωπες. Ὡστόσο, ἡ δημιουργία τῶν «ἑνώσεων τῶν φυλακισμένων» (artely) ἀποτελεῖ, κατά τόν ἐθνογράφο Σ. Μαξίμωφ, «πηγή ζωῆς καί χαρᾶς γιά τήν οἰκογένεια τοῦ φυλακισμένου» (σ. 46).

Ἰδιαίτερη ἀναφορά (σσ. 53-132), ὅπως εἶναι ἀναμενόμενο, κάνει ὁ Beer λεγόμενους Δεκεμβριστές, τούς εὐγενεῖς καί ἀξιωματικούς πού, ἐπηρεασμένοι σε μικρότερο ἤ μεγαλύτερο βαθμό ἀπό τήν Ἀμερικανική καί τήν Γαλλική Ἐπανάσταση, ἦλθαν σέ σύγκρουση μέ τήν πολιτική τοῦ τσάρου. Ἐπισημαίνει πάντως ὁ συγγραφέας ὅτι «ἀντιθέτως μέ τήν μυθολογία πού ἀναπτύχθηκε γι’ αὐτούς, οἱ Δεκεμβριστές δέν ἦσαν ἅγιοι» (σ. 122), ἀναφέροντας χαρακτηριστικά ὅτι στήν φυλακή διέθεταν τό ὑπηρετικό τους προσωπικό καί ἀνέσεις. Μάλιστα στό «Μανιφέστο» τοῦ Ἀλεξάνδρου Β΄, στίς 18.2.1855, «ὑπῆρχε πρόβλεψη γιά ἀμνηστεία τῶν ἐπιζώντων Δεκεμβριστῶν» (σ. 131). Ἐπίσης στήν Σιβηρία ἐξορίστηκαν «Πολωνοί ἐπαναστάτες… ἐξαιτίας τῶν πατριωτικῶν καί δημοκρατικῶν ἀντιλήψεών τους» (σ. 191), μετά τήν βιαίως κατασταλεῖσα πολωνική ἐξέγερση τοῦ 1863. 
Στό σημεῖο αὐτό θά πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ὅτι ἡ εἰκόνα τῆς Σιβηρίας ὡς τόπου καταναγκαστικῶν ἔργων καί ἐξορίστων πού ζοῦν ὑπό σκληρότατες συνθῆκες μεταβάλλεται κάπως μετά τό 1890, ἐάν λάβει κανείς ὑπ’ ὄψιν ὅτι «ὁρισμένοι πολιτικοί ἐξόριστοι συνεχίζουν τό ἔργο τους ὡς συγγραφεῖς καί δημοσιογράφοι» (σ. 305). Παράδειγμα λιγότερο γνωστό ἀποτελεῖ ὁ Βλ. Λένιν ὁ ὁποῖος «πέρασε τρία χρόνια στήν ἐξορία ὑπό συνθῆκες πού θά κατέπλησσαν τούς ἐπαναστάτες μία δεκαετία νωρίτερα» (σ. 354). Βεβαίως αὐτή ἡ ἀλλαγή θά εἶναι προσωρινή, ἀφοῦ μερικά χρόνια ἀργότερα, ἐπί σοβιετικοῦ πλέον καθεστῶτος, ἡ ἐξορία, ὅπως καί οἱ ἐκτελέσεις, ἀντιφρονούντων, θά ἐπιστρέψουν στήν ρωσσική καθημερινότητα. 
Θά προσθέσω ὅτι τό εἰκονογραφικό ὑλικό ἀποτελούμενο ἀπό τριάντα πίνακες ζωγραφικῆς πού ἀπεικονίζουν ἐξόριστους στήν Σιβηρία καί τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς τους, εἶναι ἐν πολλοῖς σπάνιο. 
Ἡ μελέτη τοῦ καθηγητῆ Beer συμπληρώνει κατά τόν καλύτερο τρόπο ἕνα βιβλιογραφικό κενό στήν πολιτική καί τήν κοινωνική ἱστορία τῆς Ρωσσίας τοῦ 19ου αἰ. Νομίζω ὅτι εἶναι χρήσιμο νά μεταφρασθεῖ ἡ παροῦσα ἐργασία καί στήν ἑλληνική.

Ο "ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ" ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΛΚΩΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ


Στο Altpress Φθιώτιδας διαβάζουμε: 
"Τις καλύτερες εντυπώσεις άφησε η παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Γιάννη Φαλκώνη σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης που παρουσιάστηκε το βράδυ της Κυριακής 25 Σεπτεμβρίου στο Κέντρο Ιστορικής Ανάπτυξης Θερμοπυλών. Το κοινό χειροκρότησε θερμά όλους τους συντελεστές της παράστασης.  
Ο σκηνοθέτης Γιάννης Φαλκώνης με την συνδρομή του αρχέτυπου μουσικού Πετρολούκα Χαλκιά και την πολύ καλή ερμηνεία της κορυφαίας του χορού Γεωργίας Ζώη, κατάφερε θα συνδέσει τα διαχρονικά μηνύματα του Αισχύλου με την λαϊκή μας παράδοση με σύγχρονες αναφορές. Τα χορικά ακούστηκαν σαν μοιρολόγια και δημοτικά τραγούδια. Ο χορός των Ωκεανίδων κατάφερε να δώσει μια θαυμαστή ροή ιπτάμενων εικόνων στην παράσταση. 
Ο Στράτος Τζώρτζογλου ερμήνευσε με δύναμη ψυχής τον ρόλο του Προμηθέα, που αποτελεί διαχρονικό πανανθρώπινο σύμβολο της ελευθερίας του πνεύματος, της γνώσης, της αγάπης και του ανθρωπισμού. Ενάντια στο σκοταδισμό, την μισαλλοδοξία και το φανατισμό που απειλούν διαχρονικά την ανθρωπότητα με αφανισμό. Στον ιστορικό χώρο των Θερμοπυλών η τραγωδία του Αισχύλου αποκτά ένα ιδιαίτερο συμβολισμό για τα πάθη και τη λύτρωση του λαού μας. 
Ο Τιτάνας Προμηθέας ήταν ο μόνος που αντιστάθηκε στην εξουσία του Δία για να σώσει τους ανθρώπους. Το τίμημα ήταν μεγάλο. Αλλά το φως της γνώσης για εκείνον ήταν σημαντικότερο από τον πόνο της σάρκας. Η αντίστασή του στην άδικη και βίαιη εξουσία είχε μεγαλύτερη σημασία από την υποταγή. 
Η παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης» που ανέβηκε σε επίσημη πρώτη στα πλαίσια των εκδηλώσεων  "Θερμοπύλεια 2016" του Δήμου Λαμιέων και στις 7, 8, 9, 10 Οκτωβρίου 2016 θα παιχτεί στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας."


Σημειώνουμε ότι στην παράσταση αυτή ο σκηνοθέτης Γιάννης Φαλκώνης, ο οποίος κατάγεται από την Λευκάδα και γνωρίζει πολύ καλά την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού, θέλησε να εντάξει και μερικά από τα χορικά του "Προμηθέα Δεσμώτη", όπως τα μελοποίησε η σπουδαία Εύα Πάλμερ - Σικελιανού, για τις περίφημες Δελφικές Γιορτές του 1927. Έτσι, στην δική του παράσταση η Δάφνη Πανουργιά τραγούδησε χορικά της Εύας, συνδέοντας το τότε με το τώρα. Και επίσης, για τις ανάγκες της παράστασης, ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος τόνισε κάποια λόγια του χορού, από το Δεύτερο Στάσιμο, με τον τρόπο της Εύας Πάλμερ, και τα τραγούδησαν η Δάφνη Πανουργιά και η Ευτυχία Δημητρακοπούλου. 


Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΙ ΕΥΩΔΙΑΣΤΕΣ ΝΕΦΕΛΕΣ ΑΕΙΖΩΪΑΣ ΤΟΥ π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ


Ολόγυρά σου
ευωδιαστές νεφέλες
αειζωίας.

Κατάβαθά σου
σημαίνουνε τις Ώρες 
οι θεουργίες.

Σού πρέπει πάσα
λαλούμενη αγάπη
άπολις που 'σαι. 

π. Παναγιώτης Καποδίστριας
Φθινόπωρο 1998


ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - Σχόλιο για την αποπομπή του Σταύρου Γιαγκάζογλου


Γιώργος Βλαντής 
Πριν από λίγες εβδομάδες ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Β´ ζήτησε και έλαβε την παραίτηση του δρ. Σταύρου Γιαγκάζογλου από τη θέση του διευθυντή του περιοδικού «Θεολογία». Λόγος ήταν ο κεντρικός ρόλος του γνωστού θεολόγου, ο οποίος εργάζεται ως Σύμβουλος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, στην εκπόνηση των νέων προγραμμάτων για τα Θρησκευτικά. Λίγες ημέρες πάντως αργότερα, ο προαναφερθείς πρωθιεράρχης υπέγραψε μια επιστολή διάτρητη από πλευράς ιστορικής, όπου προσπαθεί κατ᾽ ουσίαν να πείσει πως η Εκκλησία δεν είχε καμία σχέση με τη χούντα. 
Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου ανήκει στους πιο σημαντικούς Έλληνες θεολόγους της γενιάς του. Έχει να επιδείξει πλούσιο και γόνιμο συγγραφικό έργο, την ποιότητα του οποίου δεν δύναται να αμφισβητήσει κανείς, έστω κι αν διαφωνεί, όπως εγώ, με ορισμένες κατευθύνσεις της σκέψης του (π.χ. ως προς τη σημασία που δίνει στην ευχαριστιακή θεολογία ή την έμφασή του στις πολιτισμικές συνιστώσες της Ορθοδοξίας). Από τα ευσύνοπτα «Προλεγόμενα στη θεολογία των ακτίστων ενεργειών» μέχρι την «Κοινωνία θεώσεως» και τη φρεσκοτυπωμένη «Κοινωνία εσχάτων» αρθρώνει μια θεολογία που όχι μόνο δεν τορπιλίζει, αλλά επιβεβαιώνει και τεκμηριώνει κεντρικές θεολογικές επιλογές της Ορθοδοξίας, αφοπλίζοντας τους πολέμιούς του, οι οποίοι του προσάπτουν με τρόπο χυδαίο πως ανήκει στους εχθρούς της πίστης των Πατέρων. Εν προκειμένω διαπιστώνεται ένα εκ πρώτης όψεως παράδοξο: Οι αυτόκλητοι θεματοφύλακες του ησυχασμού, αντί να τον τιμούν που θεμελιώνει με συνέπεια θέσεις για τις οποίες αυτοί κόπτονται, είναι οι πιο λυσσαλέοι πολέμιοί του. Στην περίπτωσή τους όμως ο ησυχασμός δεν αποτελεί παρά απλό προκάλυμμα του βαθέως ολοκληρωτισμού τους. Όχι τυχαία ομνύουν πολλοί εξ αυτών στο όνομα του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υπήρξε υποψήφιος της Εθνικής Παράταξης στις εκλογές του 1977, του κόμματος που εξέφραζε την ιδεολογία των δικτατόρων. Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου γράφει για τον ησυχασμό, όμως με τις χούντες και τους ηχηρούς ή τους ύπουλους υμνητές τους δεν έχει σχέσεις.

Η «Θεολογία», επί δεκαετίες πληκτική και τελματωμένη, επί Γιαγκάζογλου ανανεώθηκε εντυπωσιακά και αναδείχθηκε σε στολίδι των θεολογικών γραμμάτων της Ελλάδας. Αξιοποιώντας την πείρα του από προηγούμενες περιοδικές εκδοτικές προσπάθειες (Αναλόγιο, Ίνδικτος), ο εργατικός θεολόγος προσείλκυσε σημαντικούς συγγραφείς, επέβαλε την πρακτική των θεματικών τευχών και επέμεινε στη σύνδεση της πλειοψηφικά μίζερης και επαρχιώτικης ελληνικής θεολογίας με τη διεθνή παραγωγή, φροντίζοντας για την ενημέρωση για τα διεθνή επιστημονικά τεκταινόμενα.Στην Ελλάδα δεν περισσεύουν οι ικανοί. Με την αποχώρησή του κινδυνεύει να κυλήσει και η «Θεολογία» στο βασίλειο της εξόφθαλμα ιδεολογικής προσέγγισης της χριστιανικής πίστης, της συμβατικότητας, της κλειστότητας και της πλήξης που κατά κανόνα χαρακτηρίζουν τις πολύπαθες εκδόσεις της «Αποστολικής Διακονίας». 
Νομίζω πως καθένας που νοιάζεται για τα θεολογικά πράγματα της Ελλάδας δικαιούται να μάθει γιατί ο αρχιεπίσκοπος προχώρησε τώρα στην αποπομπή του. Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου ουδέποτε έκρυψε τις απόψεις του για το μάθημα των Θρησκευτικών, αντιθέτως τις εξέφραζε και πριν την εκλογή του κ. Ιερωνύμου στο θρόνο των Αθηνών. Άραγε τις αγνοούσε ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος όταν τον επέλεγε ως συνεργάτη του; Αν ναι, κρίνεται γι᾽ αυτή την άγνοια, η οποία, δυστυχώς, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, καθώς οι ιεράρχες της Ελλάδας έχουν κατά κανόνα κακή σχέση με τη θεολογία. Αν όμως τις γνώριζε, είτε τις επικροτούσε, οπότε θα πρέπει ο ίδιος να ομολογήσει την αλλαγή της στάσης του, είτε τις σεβόταν καίτοι διαφωνών. Στη δεύτερη περίπτωση αναρωτιέται κανείς τι άλλαξε και έπαψε να δέχεται την ετερότητα των εδώ και χρόνια και επανειλημμένα δημοσιοποιημένων απόψεων του συνεργάτη του. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που περίπου δηλώνουν πως πέφτουν από τα σύννεφα για τα νέα προγράμματα όταν αυτά επί τόσα χρόνια συζητώνται και μάλιστα με την Εκκλησία και το θεολογικό κόσμο συμπράττοντες και μάλιστα όχι μόνο επί της παρούσας κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων; Μήπως έχουμε να κάνουμε με απλό καιροσκοπισμό; Μήπως πρόκειται για μία ακόμη υποχώρηση του προέδρου της Ιεράς Συνόδου έναντι των ακραίων φονταμενταλιστών που επί χρόνια διεκδικούν το μονοπώλιο του εκκλησιαστικού λόγου; Αν ο Γιαγκάζογλου θυσιάστηκε ως Ιφιγένεια, είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς πως με αυτές τις προϋποθέσεις δύναται να φυσήξει ούριος άνεμος; Και είναι μια τέτοια θυσία ηθική κρινόμενη χριστιανικά; Μήπως ρόλος ενός πρωθιεράρχη δεν είναι να αποτελεί και κυματοθραύστη των ακραίων στοιχείων; Γιατί εκδιώκεται με τόσο ζήλο ο Σταύρος Γιαγκάζογλου, ενώ επί χρόνια ιεράρχες κηρύσσουν ανενόχλητοι τον αντισημιτισμό, το μίσος προς τους ετερόδοξους, τους ετερόθρησκους και τις κάθε λογής μειονότητες και, αντί να επιτιμώνται, απολαμβάνουν την πολυποίκιλη υποστήριξη των συνεπισκόπων τους; 
Ο Σύμβουλος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής έχει εισπράξει τα τελευταία χρόνια τη χολή και τη λάσπη των θρησκευτικών καταγωγίων. Αρκεί μια απλή πληκτρολόγηση του ονόματός του στο διαδίκτυο για να δει κανείς τι έχει γραφτεί εναντίον του από τα ανώνυμα ιστολόγια των σκοταδιστών που λυμαίνονται το όνομα της Ορθοδοξίας, αλλά και από δήθεν σοβαρούς ακαδημαϊκούς συναδέλφους του. Ίσως περισσότερο επώδυνη να του είναι όμως η σιωπή στα δύσκολα κάποιων που θα λογάριαζε κανείς ως φίλους του, δυστυχώς συνήθης στα καθ᾽ ημάς και ενδεικτική του «ήθους» που καθρεφτίζουν τα θεολογικά μας πράγματα. 
Η αποπομπή του Στ. Γιαγκάζογλου από τη θέση του διευθυντή της «Θεολογίας» είναι μια πράξη ενάντια στην ελευθερία του σκέπτεσθαι και του θεολογείν και συνιστά τεκμήριο μιας Εκκλησίας που, αντί να εκδηλώνει έμπρακτα το σεβασμό της στην ετερότητα, τον οποίο τόσο επίμονα κηρύσσει, στραγγαλίζει την άλλη άποψη και πριμοδοτεί το φονταμενταλισμό. Τέτοια είναι, άραγε, και τα Θρησκευτικά για τα οποία τόσο (και τόσο όψιμα) μάχονται ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος; Η μονοδιάστατη σκέψη, ο λόγοις και έργοις διωγμός όποιου σκέπτεται αλλιώς αποτελεί το μήνυμα που πρέπει να μεταδοθεί στις νέες γενιές των Ελλήνων ως χριστιανική διδασκαλία; Νομίζω πως λίγα επιχειρήματα υπέρ των νέων προγραμμάτων είναι τόσο πειστικά, όσο οι σπασμωδικές κινήσεις διωγμού αλλοφρονούντων χριστιανών οι οποίοι ουδέποτε έκρυψαν τις τεκμηριωμένες απόψεις τους και οι οποίοι πρόσφεραν και προσφέρουν ουσιαστικά στα εκκλησιαστικά και θεολογικά μας δρώμενα. 
Απομακρύνοντας τον Σταύρο Γιαγκάζογλου, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών άθελά του τον επιβεβαιώνει. Και, επίσης άθελά του, συνηγορεί υπέρ της αναγκαιότητας μιας θρησκευτικής παιδείας ανοιχτής, που θεμελιώνει υπεύθυνες ταυτότητες, αλλά και που σέβεται μετά λόγου γνώσεως τις ετερότητες, πέρα από τη λογική του φτηνού κατηχητισμού, ο οποίος δεν είναι δουλειά του Κράτους και ο οποίος με τη φτηνή αισθητική και τη χαμηλή νοημοσύνη που σφυρηλατεί υπονομεύει εξ ορισμού το κήρυγμα του Ιησού Χριστού. Ο φόβος μπροστά στο Άλλο είναι ως ήθος το αντίθετο της Εκκλησίας, έστω και αν υλοποιείται στο όνομά της. Ας μην το ξεχνάμε. Και ας μη σιωπούμε ιδιοτελώς. 

Ο Γιώργος Βλαντής είναι Διευθυντής (Geschäftsführer) του Συμβουλίου Χριστιανικών Εκκλησιών της Βαυαρίας και επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΚΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΡΙΒΕΛΛΗ


Το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας 89,5 στο πλαίσιο της εκπομπής «Από Τέχνη σε Τέχνη», που μεταδίδεται κάθε Κυριακή 20.00 – 21.00, επιχειρεί να διαλεχθεί και να παρουσιάσει τα διάφορα είδη τέχνης μέσα από προσωπικές μαρτυρίες σημαντικών ανθρώπων που τα υπηρετούν. 
Σήμερα, Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016, με αφορμή τη σειρά διαλέξεων του φωτογράφου Πλάτωνα Ριβέλη, που ξεκινά τέλη Σεπτεμβρίου 2016 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, με θέμα: «Η θρησκεία στη φωτογραφία και στον κινηματογράφο», θα μεταδώσει σε επανάληψη εκπομπή με καλεσμένο τον Πλάτωνα Ριβέλλη, φωτογράφο και συγγραφέα. Η εκπομπή έχει θέμα: «Η τέχνη της φωτογραφίας και η σχέση της με την πίστη και το θρησκευτικό συναίσθημα» και την επιμελείται και την παρουσιάζει ο ιερέας και σκηνοθέτης π. Πέτρος Μινώπετρος. 
Αξίζει να σημειωθεί πως ο κύκλος διαλέξεων θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου και κάθε Τετάρτη του Οκτωβρίου (5, 12, 19 & 26), 20:00–22:00, στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι).


Στη διάρκεια των διαλέξεων ο Πλάτων Ριβέλλης θα αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο ο κάθε δημιουργός χρησιμοποιεί ως πλαίσιο ή ως κυρίως θέμα τη θρησκευτική πίστη και τις τελετουργίες και θα προσδιοριστούν οι ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν το έργο κάθε δημιουργού στον οποίο θα γίνει αναφορά. Θα προβληθούν, επίσης, κινηματογραφικά αποσπάσματα και φωτογραφίες από το έργο διάσημων σκηνοθετών και φωτογράφων, καθώς και φωτογράφων-μελών του «Φωτογραφικού Κύκλου».
Πάνω στην ώρα, οι Εκδόσεις Φωτοχώρος εξέδωσαν ένα νέο βιβλίο με φωτογραφίες του Πλάτωνα Ριβέλλη και κείμενα της Μαρίας-Θηρεσίας Δαλεζίου με θέμα τα καθολικά εξωκκλήσια της Σύρας έως τις αρχές του 19ου αιώνα. Μία εξαιρετική έκδοση, από την οποία αναδημοσιεύουμε εδώ ενδεικτικές φωτογραφίες, αφού στην έκδοση περιλαμβάνονται 190 φωτογραφίες, ασπρόμαυρες και έγχρωμες. 
Άρα, η αποψινή εκπομπή του π. Πέτρου Μινώπετρου προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία, αφού ο δημιουργός ζει την εποχή της θρησκευτικότητάς του, εν-τέχνως! Από αυτή τη συνέντευξη δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα, όπως το κατέγραψε το Αντίφωνο.


Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

"Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ" ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΛΚΩΝΗ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ


Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη 
Δημοσιογράφος και Συγγραφέας
Με το Στράτο Τζώρτζογλου μας συνδέουν μέρες Νέας Υόρκης, με γοήτευσε η αγωνία του να σταθεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ως ηθοποιός και ως άνθρωπος παλεύοντας με πείσμα κι ενθουσιασμό. Γι' αυτό όταν διάβασα ότι θα παίξει τον τιτάνιο ρόλο του Προμηθέα Δεσμώτη και μάλιστα σε σκηνοθεσία του παιδικού μου φίλου, Γιάννη Φαλκώνη, τους κάλεσα στο σπίτι για μια κουβέντα εφ' όλης της ύλης. 
Ο Προμηθέας Δεσμώτης, ο εμβληματικότερος ρόλος για ένα άντρα ηθοποιό... « Ναι, αν δεν είσαι έτοιμος δε σου 'ρχεται τίποτε. Κι εγώ ήμουν έτοιμος να δεχθώ αυτό το ρόλο, να παίξω τον τραγικό ήρωα του Αισχύλου όταν μου προτάθηκε από το Γιάννη Φαλκώνη. Ο Προμηθέας ήταν ο ήρωας που παράκουσε το λόγο του Δία για χάρη των ανθρώπων. Τον ερμηνεύω ως νικητή απέναντι στον Ερμή που συνέχιζε να κάνει τον μαντατοφόρο. Λέει λοιπόν ο Προμηθέας στον Ερμή: «Εγώ δεν θα άλλαζα τα δεσμά μου με τη δική σου δουλικότητα. Εγώ τη δυστυχία μου δεν θα την άλλαζα με μια σκλαβιά σαν τη δική σου». 
Είναι ένας ρόλος τραγικός αυτός του Προμηθέα που αποτελεί διαχρονικό πανανθρώπινο σύμβολο της ελευθερίας του πνεύματος, της γνώσης, της αγάπης και του ανθρωπισμού. Ο Στράτος Τζώρτζογλου θα πει: 
«Με συγκινεί που ο Προμηθέας αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και περνάει το σωματικό μαρτύριο της τιμωρίας των θεών για να συναντήσει το φως. Νιώθω ότι είναι μέρος της προσωπικής μου ιστορίας, καθώς βρέθηκα κι εγώ αλυσοδεμένος σε διάφορες καταστάσεις δεχόμενος ραπίσματα της ζωής... 
Ολα γίνονται γιατί ο Προμηθέας ενσαρκώνει τον ανθρωπισμό, στέκεται με παρρησία ενάντια στην αυταρχική εξουσία του Δία κι ας μένει μόνος απο τους ανθρώπους για τους οποίους παράκουσε την εντολή του θεού. Ο Προμηθέας είναι ο ήρωας του εμείς. Καμία πρόοδος δεν επιτυγχάνεται χωρίς το βαθύ σκοτεινό πέρασμα απο το Εγώ στο Εμείς». 



Εδώ παρεμβαίνει ο Γιάννης Φαλκώνης για να στηρίξει την επιλογή του να ανεβάσει τον Προμηθέα Δεσμώτη σε ανοιχτά θέατρα της Ελλάδας του φθινοπώρου: 
"Ο Προμηθέας είναι ο άνθρωπος που απο επιλογή του να στηρίξει τον άνθρωπο τιμωρείται σκληρά απο τους θεούς και μένει μόνος από τους ανθρώπους. Αυτή η ακραία τιμωρία του Προμηθέα μου διεγείρει όλα τα αισθητήρια."
Οπως λέει ο σκηνοθέτης απο τη Λευκάδα, που πέρασε τα παιδικά του χρόνια κοιτώντας τη λιμνοθάλασσα, η ερμηνεία του έργου στηρίζεται στην μετάφραση Μουλά αλλά την έχει επεξεργαστεί με περισσότερη πιστότητα στο αυθεντικό κείμενο: 
«Η πρωτοτυπία της παράστασης οφείλεται στην εμπλοκή της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Τα χορικά ερμηνεύονται πάνω στον αρχαίο πεντάτονο μουσικό σύστημα που έχει μείνει ανέπαφο σε περιοχές της Ηπείρου και ηχούν σαν μοιρολόγια. Η συνδρομή του αρχετυπικού κορυφαίου μουσικού Πετρολούκα Χαλκιά που θα αυτοσχεδιάσει επί σκηνής στο αρχαιοελληνικό πεντατονικό σύστημα, συνδέοντας άρρηκτα την εποχή του Αισχύλου και το λόγο του με τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό είναι κορυφαία».


Οπως αποκαλύπτει ο σκηνοθέτης, ο Πετρολούκας Χαλκιάς συνθέτει ένα μουσικό σύμπαν με τη συνδρομή της Γεωργίας Ζώη στα μοιρολόγια, της Αλίκης Μαρκαντωνάτου στην αρχαία ελληνική λύρα, του Στέφανου Λογοθέτη στα κρουστά και τις φωνές την Δάφνης-Καλλιόπης Ζουρνατζή και της Δάφνης Πανουργιά που θα τραγουδήσει κάνοντας διάλογο με τις μουσικές συνθέσεις της Εύας Σικελιανού. Ο χορός των Ωκεανίδων, παράλληλα, θα δώσει μια ιδιαίτερη ροή ιπτάμενων εικόνων στην παράσταση.
Οι παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη, στις οποίες πρωταγωνιστούν οι Γεωργία Ζώη, Τζένη Οικονόμου, Γιάννης Τσιώμου, Γιάννης Αγριόμαλλος, Ηλίας Γκόγιαννος, Στέφανος Λογοθέτης σε σκηνικά του Γιάννη Βλάχου, θα παιχθούν στις 25 Σεπτεμβρίου στο Κέντρο Ιστορικής Ανάπτυξης «Θερμοπύλες», «Θερμοπύλεια 2016», στις 27 Σεπτεμβρίου Θέατρο Πέτρας «Peter Brook», Πετρούπολη και στις 7, 8, 9, 10 Οκτωβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης.
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη στο huffingtonpost.



Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΕΥ ΛΟΓΟΥ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ


Σήμερα το πρωί, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016, μίλησα στην εκπομπή του δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Φλαμή στον ραδιοφωνικό σταθμό MAX FM της Πάτρας, για το ανακύψαν θέμα του Νέου Προγράμματος Σπουδών στο μάθημα των Θρησκευτικών. 
Παραπέμπω όποιον αναγνώστη ενδιαφέρεται στο σχετικό ηχητικό απόσπασμα. 
Επιγραμματικά σημειώνω εδώ ότι όλος αυτός ο πανικός της Διοικούσης Εκκλησίας είναι φυσικά άνευ λόγου. 
Εννοείται ότι δεν συμμερίζομαι διόλου τις φωνές που θέλουν να κηρυχθεί η Εκκλησία «εν διωγμώ» και λυπούμαι που ο Σεβ. Καλαβρύτων Αμβρόσιος, χρησιμοποιεί τις καμπάνες των ναών της επαρχίας του για να ικανοποιήσει τις εμμονές του. 
Γιατί εμείς «οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ» από τα γενοφάσκια μας, γνωρίζουμε ότι οι ιδεοληψίες κάποιων ιεραρχών είναι ανάλογες ή και χειρότερες απ΄ αυτές του κ. Φίλη.
Πάντως το πράγμα έχει και την κωμική του πλευρά, όπως, λ.χ., οι επιστολές του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου προς τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Παιδείας (ιδιαιτέρως η δεύτερη αποτελεί ένα θαυμάσιο σκετς).
Υπάρχει, βέβαια, και ο δρόμος των μηνύσεων. Χοροβατεί επαξίως ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. 
Και όλα αυτά προς δόξαν της πίστεως και της πατρίδος ημών. Αμήν!

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, Ο π. ΠΕΤΡΟΣ ΜΙΝΩΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ "Η ΛΙΜΝΗ ΣΕΓΚΝΤΕΝ" ΤΟΥ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ


Σήμερα, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016, ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος 89,5 συνεχίζει το ενδιαφέρον μηνιαίο Αφιέρωμα στο Περιβάλλον, με τον γενικό τίτλο: «ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Η ΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΥΤΗΣ». 
Στις 2.30 το μεσημέρι, η Αδαμαντία Μπούρτζινου στην εκπομπή της έχει καλεσμένο τον σκηνοθέτη π. Πέτρο Μινώπετρο, με θέμα: «Η γη στην τέχνη». 
Δεν ξέρω γιατί, μα μου ήρθε στο μυαλό, καθώς είδα ότι καλεσμένος θα είναι ο π. Πέτρος Μινώπετρος ένα πεζό του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (Александр Солженицын). 
Το παραθέτω. 
Ἡ λίμνη Σεγκντέν (Озеро Сегден) 
ΓΙΑ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΑΥΤΗ δὲν γράφουν οὔτε μιλοῦν φωναχτά. Κι ὅλοι οἱ δρόμοι ποὺ ὁδηγοῦν σ’ αὐτὴν εἶναι ἀποκλεισμένοι, σὰ νὰ ἐπρόκειτο γιὰ κάποιο μαγικὸ κάστρο. Πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς δρόμους κρέμεται μιὰ ἀπαγορευτικὴ πινακίδα, μὲ μιὰ ἁπλή, βουβὴ γραμμή. Ὁ ἄνθρωπος ἢ τὸ ἄγριο ζῶο ποὺ θὰ δοῦν στὸν δρόμο τους αὐτὴ τὴ γραμμὴ θὰ πρέπει νὰ τὸ στρίβουν. Τούτη τὴ γραμμὴ τὴν τοποθετεῖ ἐκεῖ ἡ ἐπίγεια ἐξουσία. Σημαίνει: ἀπαγορεύεται τὸ ταξιδεύειν, ἀπαγορεύεται τὸ ἵπτασθαι, ἀπαγορεύεται τὸ βαδίζειν καὶ ἀπαγορεύεται τὸ ἕρπειν. 
Δίπλα στοὺς δρόμους, μέσα στὸ πυκνὸ πευκοδάσος, ἐνεδρεύουν φρουροὶ μὲ κοντόκανα, πλατύστομα τουφέκια καὶ πιστόλια. 
Τριγυρνᾶς μέσα στὸ σιωπηλὸ δάσος, ὁλοένα τριγυρνᾶς καὶ γυρεύεις τὸν τρόπο νὰ φτάσεις στὴ λίμνη – δὲν θὰ τὸν βρεῖς, καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ ρωτήσεις: ὁ κόσμος τρόμαξε, κανεὶς δὲν συχνάζει σ’ ἐκεῖνο τὸ δάσος. Καὶ μοναχὰ παίρνοντας στὸ κατόπι τὸν ὑπόκωφο ἦχο ἀπὸ τὸ κουδουνάκι μιᾶς ἀγελάδας θὰ μπορέσεις νὰ διασχίσεις μὲ δυσκολία τὸ δάσος, ἀκολουθώντας τὸ μονοπάτι τῶν ζώων, μιὰ ὥρα τοῦ μεσημεριοῦ, κάποια βροχερὴ ἡμέρα. Μόλις δεῖς τὴ λίμνη νὰ γυαλίζει, πελώρια, ἀνάμεσα στοὺς κορμοὺς τῶν δένδρων, πολὺ πρὶν τρέξεις πρὸς τὸ μέρος της, ἤδη τὸ γνωρίζεις: αὐτὴ τὴ γωνίτσα πάνω στὴ γῆ θὰ τὴν ἀγαπήσεις γιὰ ὅλη σου τὴ ζωή. 
Ἡ λίμνη Σεγκντὲν εἶναι στρογγυλή, σὰν νὰ χαράχτηκε μὲ διαβήτη. Ἂν φωνάξεις ἀπὸ τὴ μία ὄχθη (ὅμως δὲν θὰ φωνάξεις, γιὰ νὰ μὴν σὲ πάρουν χαμπάρι), στὴν ἄλλη ὄχθη θὰ φτάσει μόνο μιὰ ἀλλοιωμένη ἠχώ. Ἡ λίμνη βρίσκεται μακριά. Εἶναι περιτριγυρισμένη ἀπὸ τὸ παρόχθιο δάσος. Τὸ δάσος εἶναι ἐπίπεδο, τὸ ἕνα δέντρο εἶναι δίπλα στὸ ἄλλο, καὶ δὲν ὑπάρχει χῶρος οὔτε γιὰ ἕναν παραπανίσιο κορμό. Ὅταν φτάσεις στὸ νερό, βλέπεις ὅλη τὴν περιφέρεια τῆς ἀπομονωμένης ὄχθης: ἀλλοῦ ὑπάρχει μιὰ κίτρινη λωρίδα ἄμμου, κάπου ἕνα γκρίζο καλαμάκι προβάλλει ἀμυνόμενο, κάπου ἀλλοῦ ἁπλώνεται τὸ νεαρὸ γρασίδι. Τὸ νερὸ εἶναι ἐπίπεδο, λεῖο, δίχως ρυτίδες, κάπου-κάπου στὴν ὄχθη εἶναι καλυμμένο μὲ νεροφακές, κι ἔπειτα ἕνα διάφανο ἄσπρο – κι ὁ ἄσπρος βυθός.
Περίκλειστο τὸ νερό. Περίκλειστο καὶ τὸ δάσος. Ἡ λίμνη κοιτάει τὸν οὐρανό, ὁ οὐρανὸς τὴ λίμνη. Ἀκόμα κι ἂν κάτι ὑπάρχει στὴ γῆ ἢ πάνω ἀπὸ τὸ δάσος, αὐτὸ παραμένει ἄγνωστο κι ἀόρατο. Ἀκόμα κι ἂν κάτι ὑπάρχει, ἐδῶ εἶναι ἄχρηστο καὶ περιττό. 
Νὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἐγκατασταθεῖ ἐδῶ γιὰ πάντα… Ἐδῶ ἡ ψυχή, σὰν τὸν ἀέρα ποὺ τρεμίζει, θὰ ρυάκιζε ἀνάμεσα στὸ νερὸ καὶ στὸν οὐρανό, κι οἱ σκέψεις θὰ κυλοῦσαν καθάριες καὶ βαθειές. 
Ὅμως ἀπαγορεύεται. Ὁ θηριώδης πρίγκιπας, ὁ ἀλλήθωρος κακοῦργος, κατέλαβε μὲ τὴ βία τὴ λίμνη: νά ἡ ντάτσα του, νά καὶ τὸ μέρος ὅπου κολυμπάει. Τὰ παιδιά του ψαρεύουν καὶ πυροβολοῦν πάπιες μέσα ἀπὸ τὴ βάρκα. Στὴν ἀρχὴ ἐμφανίζεται λίγος γαλάζιος καπνὸς πάνω ἀπὸ τὴ λίμνη, κι ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἀκοῦς τὴν τουφεκιά. 
Ἐκεῖ, πίσω ἀπὸ τὰ δάση, καμπουριάζει καὶ σέρνεται ὅλη ἡ γύρω περιοχή. Ἐνῶ ἐδῶ, γιὰ νὰ μὴν τοὺς ἐνοχλήσει κανείς, οἱ δρόμοι εἶναι κλειστοί, ἐδῶ οἱ ὑποτακτικοί τους ψαρεύουν καὶ κυνηγοῦν τὰ θηράματα ἀποκλειστικὰ γι’ αὐτούς. Ἰδοὺ καὶ τὰ ἴχνη: κάποιος ἑτοίμαζε φωτιά, κι αὐτοὶ τὴν ἔσβησαν μὲ τὴν πρώτη καὶ τὸν ἔδιωξαν. 
Ἔρημη λίμνη. Λίμνη ἀγαπημένη. 
Πατρίδα…
Πηγή: ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ

Ὁ Ἀ­λε­ξὰν­τρ Σολ­ζε­νί­τσιν διαβάζει τὸ πεζό του «Ἡ λίμνη Σεγκντέν»


Υποπτεύομαι ότι αν ο π. Πέτρος Μινώπετρος αναφερθεί στον Σολζενίτσιν – με τον οποίο άλλωστε έχει ασχοληθεί επανειλημμένως στις δικές του ραδιοφωνικές εκπομπές - θα επικεντρωθεί στους κολασμένους του Κόκκινου Παραδείσου, στη δύναμη της πίστης και της ελευθερίας. 
Π.Α.Α.

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

"ΒΡΑΔΥΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ" ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ


Η Δάφνη Πανουργιά ερμηνεύει δύο τραγούδια του συνθέτη Διονύση Μπουκουβάλα, σε στίχους Βασίλη Ρώτα, από τον κύκλο «Βραδυνό Τραγούδι»: «Φεγγάρι λαμπροφέγγαρο» και «Αγάπη, φέγγος αγλαό». 
Ζωντανή εκτέλεση από το θέατρο Δερματούσας, Ζάκυνθος, 11 Ιουλίου 2014.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ: ΤΩΝ ΟΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ


Δημήτρης Μπαλτᾶς 
Μιχάλης Λεβέντης, Τῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων, Ἐκδόσεις Ἀρχονταρίκι, Ἀθήνα 2016, σελ. 133
Προλογίζοντας τό βιβλίο ἡ συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη γράφει ὅτι «τό νά εἶναι σέ θέση κανείς νά βλέπει τά ὁρατά καί ‘’βλέπει’’ καί τά ἀόρατα εἶναι χάρισμα καί χάρις. Γιατί εἶναι τά ἀόρατα πού νοηματοδοτοῦν τά ὁρατά καί ἐξηγοῦν τό αἴνιγμα ὅπου σταματάει ἡ λογική τοῦ ἀνθρώπου» (σ. 9). 
Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά θυμίσω κατ’ ἀρχάς τήν διατύπωση τοῦ «Συμβόλου τῆς Πίστεως» ὅτι ὁ Θεός εἶναι «ποιητής ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων». Αὐτό σημαίνει ὅτι εἶναι ὑπαρκτά ὄχι μόνον τά ὁρατά ἀλλά καί τά ἀόρατα. Βεβαίως, κατά κανόνα, ὁ ἄνθρωπος, τόσο ὁ πιστός ὅσο και ὁ μή πιστός, δέν ἔχει τό χάρισμα, ἤ καλύτερα τήν Χάρη, νά δεῖ τά ἀόρατα, πολύ δέ περισσότερο νά ἐκφράσει ὁτιδήποτε περί αὐτῶν. Ἔτσι τά ἀόρατα ἀνήκουν στόν χῶρο τοῦ Ἀρρήτου καί ὄχι τοῦ λογικά ἀποδείξιμου. Γράφει ὁ Μιχ. Λέβέντης: «Μέ τί ἄραγε ξεδιψᾶ καλύτερα ὁ ἄνθρωπος, μέ νερό ἤ μέ οὐρανό; Γύρω γύρω ὅλοι καί στή μέση τό Ἄρρητο» (σ. 53). 
Ὅμως ἔχει ἐνδιαφέρον, καί ἴσως προκαλεῖ ὁρισμένη θλίψη, τό γεγονός ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βλέπει ὄχι μόνον τά ἀόρατα ἀλλά καί τά ὁρατά, τά ὁποῖα θά ἔλεγε κανείς ὅτι θά ἦταν πιθανότερο νά τά δεῖ. Σέ ἕνα ἀπό τά ἀφηγήματα τοῦ βιβλίου ἡ ἀντικειμενικῶς ὁρατή εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου πού φωνάζει «πεινάω, πεινάω» καί ὅλοι τόν προσπερνοῦν «σάν νά μήν ὑπάρχει» (σ. 63, ἡ ἴδια διατύπωση στήν σ. 73), δείχνει ἀκριβῶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νά προσλάβει καί τό ὁρατό, ὄχι μόνον τό ἀόρατο. 
Ἄς δοῦμε δι’ ὀλίγων καί τήν παρουσία τῶν ἀοράτων στήν ζωή μας. Γιά πολλούς ἀνθρώπους, καί κυρίως γιά τούς διακρινόμενους ἀπό σκεπτικισμό, τά ἀόρατα χαρακτηρίζονται ὡς «παράξενα, ἀπίστευτα, ἤ τῆς φαντασίας» (σ. 92). Ἄλλωστε εἶναι γεγονός ὅτι «ὅ,τι εἶναι ἀλλιώτικο ἀπ’ τις ἐμπειρίες μας, τό βλέπουμε καχύποπτα καί κάποτε τό κοροϊδεύουμε» (σ. 117). Σ’ ἕνα ἄλλο ἀπό τά ἀφηγήματα τοῦ βιβλίου ὁ συγγραφέας γράφει-περιγράφει ἕνα ὄνειρο στό ὁποῖο «ἡ Παναγία ἔρχεται ὁλοζώντανη … γέρνει χαριτωμένα τό κεφάλι καί γνέφει καταφατικά» (σ. 110). Ἐδῶ τό ἀόρατο ἔρχεται πρός τό ὁρατό, ἔστω καί στήν κατάσταση τοῦ ὀνείρου. Ἀλλά θά προσθέσει ὁ συγγραφέας παρακάτω ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «περπατᾶ ὁλοζώντανος μέσα στόν λόγο Του και μᾶς ζωοποιεῖ» (σ. 121). Χαρακτηριστική καί ἡ χρήση τοῦ ἐπιθέτου «ὁλοζώντανος» καί στίς δύο ἀναφορές τοῦ Μ. Λεβέντη. Πάντως νομίζω ὅτι θά ἀδικοῦσε κανείς τόν συγγραφέα, ἐάν περιοριζόταν σέ μία αἰσθητική- ὑφολογική ἀνάλυση τοῦ κειμένου ἤ σέ μία ἀνίχνευση αὐτοβιογραφικῶν στοιχείων. 
Στήν ποιητική κατακλείδα τοῦ μικροῦ βιβλίου ὁ συγγραφέας θέλει νά ἐλπίζει ὅτι ὁ λόγος του θά παραμείνει ὁ ἴδιος: «Συνέχισε νά συλλαβίζεις ὅσα ἐπιμένουν νά κρύβονται/ γιά ν’ ἀνθίσουν κάποιοι σπόροι τοῦ ἀνέκφραστου/ καί νά γίνουν θνητοί» (σ. 131). Μέ μία φιλοσοφική διάθεση θά ἔλεγα ὅτι ὁ συγγραφέας, μέσα ἀπό τά σύντομα καί ἁπλά ἀφηγήματά του, δείχνει ὅτι τόσο τά ὁρατά ὅσο καί τά ἀόρατα ἔχουν, θείᾳ παραχωρήσει, τήν θέση τους στήν ζωή μας. Ὁπωσδήποτε γιά νά κατανοήσει ὁ ἄνθρωπος τήν σχέση ὁρατοῦ καί ἀοράτου, θά πρέπει νά δεχθεῖ ὁ ἄνθρωπος ὅτι τά ἀόρατα δέν ἀνήκουν στόν χῶρο τῆς φαντασίας ἤ τοῦ μύθου. 
Τό νέο βιβλίο τοῦ συγγραφέα Μιχ. Λεβέντη μέ τίτλο Τῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων εἶναι μία μικρή ἀποκάλυψη, κυριολεκτικά καί μεταφορικά.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ "ΑΚΑΘΑΙΡΕΤΩΝ ΠΥΡΓΩΝ"!


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ένας νέος αστέρας στο στερέωμα του «αντιοικουμενιστικού αγώνα», ο οποίος ανέτειλε με αφορμή την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, είναι ο καθηγητής (επ.) του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. Κυριάκος Κυριαζόπουλος. 
Ο κ. καθηγητής σε ένα πρόσφατο άρθρο του με τίτλο: «Είναι οι λεγόμενες «Πανορθόδοξες ή Ημι-Πανορθόδοξες Σύνοδοι» πραγματικές Σύνοδοι ή απλά συνέδρια εκκλησιών;», μου κάνει την τιμή να αναφέρεται στο κείμενό μου «Καθαίρεση στους κληρικούς που σπείρουν ζιζάνια στο σώμα της Εκκλησίας». 
Γράφει λοιπόν: «Χαρακτηριστική περίπτωση συνιστούν οι προαναγγελθείσες, από τον δημοσιογράφο κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλο (Φως Φαναρίου με περαιτέρω ανάρτηση στη Ρουμανική) Α) καθαιρέσεις των κληρικών 1) π. Θεοδώρου Ζήση, ομότιμου καθηγητή Πατρολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., 2) π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου, εφημερίου της ενορίας Αγίου Νικολάου, της Μητροπόλεως Πατρών, 3) π. Πέτρου Χιρς, εφημερίου της ενορίας Προφήτου Ηλιού, Πετροκέρασων Θεσσαλονίκης, Μητροπόλεως Ιερισσού, 4) του π. Ματθαίου Βουλκανέσκου, εφημερίου της ενορίας Παναγίας Οδηγήτριας Λόφου Βώκου, Μητροπόλεως Πειραιώς, και Β) αφορισμοί 1) του κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, καθηγητή Δογματικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., και 2) του μοναχού Σεραφείμ Ζήση, από μέλλον να συγκληθεί Συνέδριο Αυτοκέφαλων Εκκλησιών μετονομασμένο ψευδεπίγραφα σε «Πανορθόδοξη Σύνοδο», με βάση ανυπόστατες σε βάρος τους κατηγορίες για δήθεν «αντιεκκλησιαστική δράση, σκανδαλισμό των πιστών, προτροπή αυτών σε απείθεια, και καταφρόνηση της Κανονικής Εκκλησίας και της μέσα σε αυτήν παραδεδομένης τάξεως, και με βάση το άρθρο 22 του εγκριθέντος από τη λεγόμενη ‘Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας’ (ήτοι των δέκα Αυτοκέφαλων Εκκλησιών που συμμετείχαν σε αυτήν και οι οποίες εκπροσωπούν μόνον το ένα τρίτο των Ορθοδόξων), το οποίο άρθρο απαγορεύει απολύτως – το οποίο άρθρο έρχεται σε ευθεία αντίθεση τόσο προς την, κατά τα ανωτέρω, Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και το Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο, όσο και προς το Σύνταγμα της Χώρας (θρησκευτική ελευθερία, ελευθερίες σκέψεως και εκφράσεως) – οποιαδήποτε κριτική των ψηφισθέντων ‘συνοδικών’ κειμένων». Στώμεν καλώς!» 
Αυτό λέω κι εγώ κ. καθηγητά: Στώμεν καλώς! 
Γιατί καταλαβαίνετε ό,τι θέλετε και γράφετε όπως τα θέλετε.
Θεωρείτε ότι με την πρότασή μου «προανήγγειλα» καθαιρέσεις και αφορισμούς από μία μέλλουσα να συνέλθει Πανορθόδοξη Σύνοδο. Όμως, καλό θα ήταν να μπορούσατε να διακρίνετε πως πρόκειται για μια προσωπική πρόταση, με βάση συγκεκριμένα θεολογικά κριτήρια – που δεν είναι «ανυπόστατες κατηγορίες» - την οποία διατυπώνω ευθαρσώς, χωρίς να υποδεικνύω ποια Εκκλησία ή ποια Σύνοδος θα την υλοποιήσει, όπως εσείς και οι όμοιοι σας αρέσκεστε να κάνετε. Να υποδεικνύετε στους πάντες τα πάντα.
Άλλωστε, έχω πλέριο τέτοιο ...δικαίωμα, αφού εσείς και οι ομόφρονές σας δεν διστάζετε να αποκαλείτε «αιρετικούς» ή «αιρετίζοντες» ή «προδότες της πίστεως» Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών ή αποκαλείτε την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο «ψευδοσύνοδο», «συνέδριο», «ληστρική» κ.ο.κ.
Στην περίπτωση των «υπό καθαίρεση» - κατ’ εμέ - δεν πρόκειται για την διατύπωση μιας διαφορετικής άποψης, αλλά για φωτιά στα θεμέλια της Εκκλησίας, με πρόσχημα την καθαρότητα της πίστης, θεωρώντας εαυτούς "ακαθαίρετους πύργους"!
Ελπίζω πάντα πως η Εκκλησία όταν εξαντλήσει την μακροθυμία της, θα επιβάλει τα ανάλογα πνευματικά επιτίμια, τα οποία σκοπό έχουν όχι την «φίμωση», όχι την «τιμωρία», αλλά τον μετριασμό – κατά το δυνατόν – του εωσφορικού εγωϊσμού των συγκεκριμένων κληρικών, ο οποίος προκαλεί σοβαρά προβλήματα στη ζωή της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία της Ρουμανίας έκανε μια καλή αρχή με την ακοινωνησία του κληρικού Ματθαίου Βουλκανέσκου. 
Ας ελπίσουμε πως θα υπάρξει και συνέχεια.
Και επιτρέψτε μου και ένα λεπτό ερώτημα Κανονικού Δικαίου: 'Ενας κληρικός που ετέθη σε ακοινωνησία από μία Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως ο Ματθαίος Βουλκανέσκου εν προκειμένω, βρίσκεται ακωλύτως εν κοινωνία με τις υπόλοιπες Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες;
Ο κληρικός Ματθαίος Βουλκανέσκου πόσο "ακοινώνητος" είναι εν τη καθόλου Εκκλησία; 

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΣΙΖΗΣ ΠΡΙΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ!


Σήμερα, Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016, ολοκληρώνονται στην Ασίζη της Ιταλίας οι εορτασμοί για την επέτειο των 30 χρόνων από την ιστορική εκείνη Διαθρησκειακή Συνάντηση της Ασίζης, επί Πάπα Ιωάννου Παύλου Β’. 
Ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι εκεί. 
Εκεί όπου ήταν και η ελαχιστότητά μου πριν 30 χρόνια! Φοιτητής της θεολογίας βρέθηκα στην Ασίζη στις 27 Οκτωβρίου 1986, με την χορωδία του πρωτοψάλτου Θεοδώρου Βασιλικού. 
Προσκεκλημένοι του Βατικανού, για να ψάλλουμε στην μεγάλη αυτή διοργάνωση για την ειρήνη που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία των θρησκειών. 
Έτσι, ψάλαμε στην Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, κατά την κοινή προσευχή. Στο ιστορικό βίντεο που παραθέτω στη συνέχεια, ακούγεται η χορωδία να ψάλλει το «Πάσα πνοή» σε ήχο γ’. 

Εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήταν ο τότε Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων Μεθόδιος Φούγιας. 
Ψάλαμε και σε διάφορα άλλα σημεία της πόλης, όπως μαρτυρούν και οι σχετικές φωτογραφίες που δημοσιεύω εδώ. 
Στη συνέχεια, η χορωδία έψαλε στον προαύλιο χώρο του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, κατά την Κυριακάτικη ακρόαση του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β’, παρουσία δεκάδων Καρδιναλίων και εξήντα χιλιάδων Ρωμαιοκαθολικών πιστών. Κι απ’ αυτό το γεγονός παραθέτω μερικά στιγμιότυπα. 
Σήμερα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από την Ασίζη κάλεσε όλους τους θρησκευτικούς ηγέτες να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια κατά του εξτρεμισμού, ώστε να απομονωθούν οι φονταμενταλιστές και να ενισχυθεί ένας πραγματικός, πολύτιμος και ζωντανός διάλογος. 
Αυτό ας είναι το διαχρονικό μήνυμα της Ασίζης. 
Π.Α.Α.



Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Η "ΑΡΑΠΙΑ" ΤΟΥ ΤΣΙΤΣΑΝΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΑΛΚΩΤΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Σαν σήμερα αναχώρησε στ' άστρα ο μεγάλος Νίκος Σκαλκώτας.
Ήταν 19 Σεπτεμβρίου του 1949...
Και τιμώντας την μνήμη του είπα να ξαναθυμηθούμε την "Αραπιά" του! 
«Κατοχή. Πάνω σε μια γυμνή και παγωμένη άσφαλτο με μοναδικό φωτισμό την ψυχρή όψη ενός φεγγαριού, προχωράμε μ΄ ένα φίλο. Ένας λεπτός μα διαπεραστικός ήχος μπουζουκιού καθρεφτίζεται -λες- μες στην άσφαλτο και μας ακολουθεί βήμα προς βήμα. Ο φίλος μου προσπαθεί να μου εξηγήσει τη διάθεση φυγής και την έντονη εμμονή σ΄ αυτή τη διάθεση που κρατούν οι τέσσερις νότες του περιφερόμενου τότες τραγουδιού «Θα πάω εκεί στην αραπιά». Μάταια προσπαθούσε να μου μεταδώσει τη συγκίνησή του και να μου δείξει μαζί αυτό το αντίκρισμα που υπήρχε αυτής της «διάθεσης φυγής» - καθώς την ονόμαζε στην όλη δημιουργημένη ατμόσφαιρα της πολιτείας των Αθηνών. Του λόγου μου -κάπως δικαιολογημένα βλέπετε με τη μικρή μου τότες ηλικία- του έφερνα όλες μου τις αντιρρήσεις, κουβαλώντας γνωστά επιχειρήματα που ιδιαίτερα σήμερα χρησιμοποιούνται πάρα πολύ από Αθηναίους της ώριμης ηλικίας. Δηλαδή περί αγοραίου, φτηνού και χυδαίου είδους καθώς κι άλλα παρόμοια. Αυτός όμως επέμενε τονίζοντας την κάθε λέξη του σύμφωνα με το ρυθμό «Θα πάω εκεί στην αραπιά», θέλοντας ίσως να μου δώσει και μια ρυθμική επαλήθευση των όσων έλεγε πάνω στο τραγούδι».



Αυτά έλεγε, μεταξύ άλλων ο Μάνος Χατζιδάκις, στην περίφημη διάλεξή του για το Ρεμπέτικο στο Θέατρο Τέχνης στις 31 Ιανουαρίου 1949. Σχεδόν οκτώ μήνες πριν τον αιφνίδιο θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα (19-9-1949)… Και πέντε χρόνια μετά τη σύνθεση του Κοντσέρτου για 2 βιολιά, στο δεύτερο μέρος του οποίου ο Σκαλκώτας χρησιμοποίησε το πασίγνωστο ρεμπέτικο «Θα πάω εκεί στην Αραπιά» του Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Χατζιδάκις προφανώς αγνοούσε το μέγα γεγονός που είχε συντελεστεί εν κρυπτώ υπό του ιδιοφυούς Σκαλκώτα: το πρώτο έργο της νεοελληνικής λόγιας ή κλασικής, αν προτιμάτε, μουσικής που περιείχε ρεμπέτικο θέμα, είχε συντεθεί αλλά ουδείς το γνώριζε.
Ούτε φυσικά κι ο έγκριτος μουσικοκριτικός Μίνως Δούνιας, ο οποίος σε κείμενό του στην Καθημερινή (8-2-1949) μεμφόταν ευγενικά τον Χατζιδάκι για τον παραλληλισμό του ρεμπέτικου «με την αιώνια, μεγάλη τέχνη».
Ο Χατζιδάκις δεν δίστασε να πει ότι η μελωδική γραμμή του τραγουδιού «Αρχόντισσα» του Τσιτσάνη «αφάνταστη σε περιεκτικότητα και σε λιτότητα πλησιάζει τον Μπαχ»!
Ο Δούνιας εξανίσταται: «Δεν βλέπω γέφυρα να συνδέει τον Μπαχ με τα μπουζούκια».
Κι εγώ αυτή τη στιγμή, φίλοι μου, σχεδόν εξήντα χρόνια από την μαγική εκείνη εποχή, ακούω το μαγικό Κοντσέρτο για 2 βιολιά του Σκαλκώτα και διαβάζω το σημείωμα του μουσικολόγου Κωστή Δεμερτζή για το έργο που αναπτύσσει ρεμπέτικο θέμα: «Όσον αφορά την γραφή των σολιστικών μερών στο Κοντσέρτο αυτό, η απώτερη καταγωγή της εντοπίζεται στον Μπαχ»!



Ρεμπέτικο, Μπαχ, Σκαλκώτας, σε μιαν απίστευτη συνύπαρξη την οποία μπορούμε πια να απολαύσουμε στην κυριολεξία, χάρη στον σημαντικότατο ψηφιακό δίσκο που κυκλοφόρησε το 2008 από την BIS. Το πρώτο έργο που ακούμε είναι το κοντσέρτο για 2 βιολιά – α’ παγκόσμια ηχογράφηση – σε ενορχήστρωση Κωστή Δεμερτζή, απολύτως ειδικού στην Σκαλκωτική ενορχήστρωση. Παίζουν: β' βιολί ο Γιώργος Δεμερτζής, ο οποίος έχει παίξει και ηχογραφήσει τα άπαντα του Σκαλκώτα για βιολί και κουαρτέτο εγχόρδων και ο Σίμος Παπάνας α' βιολί. Δυο εξαιρετικοί μουσικοί, διαφορετικών γενεών, που συνυπάρχουν στο κοντσέρτο σαν από πάντα. Σα να ήταν γραμμένο γι’ αυτούς το έργο. Και πώς όχι τελικά; Αφού αυτοί μας το αποκαλύπτουν. Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τον επίσης εξαίρετο μαέστρο Βασίλη Χριστόπουλο, συμβάλει σημαντικά στην ανάδειξη σύνθεσης.
Ο Γ. Δεμερτζής και ο Σ. Παπάνας μας «τραγουδούν» υπέροχα το «Θα πάω εκεί στην Αραπιά», πιο χρωματικά, είν’ αλήθεια, από τη μελωδία του Τσιτσάνη, μα αυτό ήθελε κι ο Σκαλκώτας. Ένα «λαϊκό τραγούδι» για βάση, και πάνω του, όπως παρατηρεί εύστοχα ο Κ. Δεμερτζής, «να στήνει ονειρικές και εξώκοσμες παραλλαγές». Δεμερτζής και Παπάνας μας καθιστούν κοινωνούς μιας από τις πιο όμορφες μουσικές του Σκαλκώτα. Και ενός έργου - ορόσημου για την ελληνική μουσική πραγματικότητα. Και γι’ αυτό τους είμαστε ευγνώμονες.


Ο Μίνως Δούνιας στο προμνημονευθέν κείμενό του για το ρεμπέτικο λέει πως «η μελωδική γραμμή του χαρακτηρίζεται, ως επί το πλείστον, από μια καταθλιπτική κατιούσα». Νομίζω ότι αυτό το αντιλαμβάνεται πολύ καλά όταν ακούει την επεξεργασία Σκαλκώτα στο θέμα του Τσιτσάνη, αλλά θα το εκλάβει ως αρετή κι όχι ως υστέρημα. Δεμερτζής και Παπάνας παίζουν με τη δέουσα μελαγχολία, που φωτίζει τις απόκρυφες πτυχές του εαυτού… Οι δοξαριές, σταλαγματιές γλυκασμού. Ας θυμηθούμε ότι ο συνθέτης γράφει το έργο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Κατοχή… Με την απελευθέρωση να υποφώσκει…
Στον ψηφιακό δίσκο υπάρχουν κι άλλα δύο έργα του Σκαλκώτα. Το Κοντσερτίνο για δύο πιάνα και ορχήστρα (1935) με σολίστ την Μαρία Αστεριάδου και το Νίκο Σαμαλτάνο και το «Χαρακτηριστικό κομμάτι για ξυλόφωνο και ορχήστρα (Νυκτερινή διασκέδασις)» (1949), με σολίστ τον Δημήτρη Δεσύλλα. Ένας δίσκος που αξίζει να ακούσει και να ξανακούσει κανείς. Όσο περισσότερο ευλαβικά σκύβει κανείς στη σκαλκωτική δημιουργία, τόσο αφουγκράζεται την ιδιοφυΐα του συνθέτη και μετέχει μουσικής εξαίσιας.



Με το Καλλιτεχνικό Σύνολο "Πολύτροπον" παρουσιάσαμε στην Οικία Κατακουζηνού (Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Σύνταγμα), την παραγωγή: «Ένα τραγούδι - Μια εποχή / Η Αραπιά του Βασίλη Τσιτσάνη, της Μάτσης Χατζηλαζάρου, του Νίκου Σκαλκώτα και του Μάνου Χατζιδάκι.» 
Ήταν μια εκδήλωση βασισμένη στο τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, «Θα πάω εκεί στην Αραπιά», το οποίο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ποιήτρια Μάτση Χατζηλαζάρου, τον συνθέτη Νίκο Σκαλκώτα και τον Μάνο Χατζιδάκι, την περίοδο της Κατοχής και της Απελευθέρωσης.
Καλεσμένοι μας ήταν την πρώτη βραδιά ο μουσικολόγος Κωστής Δεμερτζής, που μίλησε για το συγκεκριμένο έργο του Σκαλκώτα, και την άλλη, η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου, που αναφέρθηκε στην σπουδαία Μάτση Χατζηλαζάρου. 
Διαβάστε τα όσα έχει γράψει ο Κωστής Δεμερτζής για την "Αραπιά" του Σκαλκώτα εδώ

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας 89,5 στο πλαίσιο της εκπομπής «Από Τέχνη σε Τέχνη», που μεταδίδεται κάθε Κυριακή 20.00 – 21.00, επιχειρεί να διαλεχθεί και να παρουσιάσει τα διάφορα είδη τέχνης μέσα από προσωπικές μαρτυρίες σημαντικών ανθρώπων που τα υπηρετούν. 
Σήμερα Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016, θα μεταδώσει σε επανάληψη άλλη μία εκπομπή με καλεσμένο τον π. Βασίλειο Θερμό, Επίκουρο Καθηγητή της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών στα γνωστικά αντικείμενα: Ποιμαντικής, Εξομολογητικής και Ποιμαντικής Ψυχολογίας, Ψυχίατρο και συγγραφέα. Η εκπομπή έχει θέματα: α) «Θεολογική και ψυχαναλυτική ερμηνεία της κοινωνίας του θεάματος» και β) «Ο ιερέας ποιητής και η ιερατική ποίηση» και την επιμελείται και την παρουσιάζει ο ιερέας και σκηνοθέτης π. Πέτρος Μινώπετρος. 
Με τον π. Βασίλειο Θερμό κάναμε την πρώτη μας συνέντευξη το 2000, θαρρώ. Παραθέτω το σχετικό βίντεο στο τέλος. Έκτοτε κάναμε κι άλλες εκπομπές στον Τηλεοπτικό Σταθμό της Μητροπόλεως Πατρών «Λύχνος», κατά την περίοδο που ήμουν διευθυντής. 
Κατόπιν, στην Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών παρουσιάσαμε τα βιβλία του «Οι δικοί μου οι ξένοι» και  "Από πού πάνε για την Εκκλησία" (πιο κάτω το σχετικό βίντεο) και από το 2007 ασχολήθηκα, στο πλαίσιο της παραγωγής μας «Ιερατική Ποίηση», με την παρουσίαση του ποιητικού του έργου. Σύγχρονοι έλληνες συνθέτες, όπως η Βάσω Φιλιππαίου και ο Λεωνίδας Κανάρης, μελοποίησαν ποιήματά του και τα παρουσιάσαμε σε εκδηλώσεις στην Φιλαρμονική – Ωδείο Πατρών (2007), στο Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Πάτμου (2010) και στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση στην Αθήνα (2015). 
Παραπέμπω και στην περίφημη ομιλία του στην Φιλαρμονική της Πάτρας, με θέμα: Η άδηλη «ποίηση» των κρυφών «ιερέων». 
Από κει και πέρα, ο π. Βασίλειος Θερμός είναι ουσιαστικός συγγραφέας, γοητευτικός ομιλητής, δεινός συζητητής, εκδότης του πολύ σημαντικού περιοδικού "Ψυχής Δρόμοι". 
Όμως, δεν μένει σ’ αυτά. Προχωράει ακόμα πιο πέρα. Παρεμβαίνει δυναμικά στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι, χωρίς φόβο αλλά με πάθος εφηβικό. 
Δεν ξεχνώ την περίφημη επιστολή του προς την Εκκλησία της Κύπρου, για το παράσιτο της Αστόριας, που ακούει στο όνομα Παναγιώτης Τελεβάντος, όπου τα έγραψε όπως έπρεπε και αν είχε εισακουστεί δεόντως δεν θα είχε καταντήσει πληγή για την Εκκλησία το παράσιτο Τελεβάντος. Ιδού πώς κατέκλειε την επιστολή του: 
«…μετά λύπης καί ὀδύνης πολλῆς, προσφεύγω στήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἁγιοτόκου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί καταγγέλλω ἐνώπιόν Της τούς ὑπευθύνους τοῦ περιοδικοῦ «Ὀρθόδοξη μαρτυρία» καί τόν κ. Παναγιώτη Μιχ. Τελεβάντο ἐπί παρακινήσει πρός σχίσμα, θεολογικῇ συγχύσει, προκλήσει διαιρέσεων ἐντός τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, διασπορᾷ ψευδῶν εἰδήσεων, συκοφαντικῇ δυσφημήσει καί διαβολῇ ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, ἐξυβρίσει διά λιβελλογραφημάτων, καί προσβολῇ τῆς τιμῆς, παρακαλώντας Σας νά λάβετε ὅλα τά κατά τήν κρίση Σας ἐνδεικνυόμενα μέτρα γιά τήν ἐκ μέρους Σας διευθέτηση τοῦ ἀνακύψαντος προβλήματος, γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, γιά τήν εἰρήνευση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, γιά τήν προστασία τῶν σπιλουμένων ὑπολήψεων, καί γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας.». 
Αλλά και με το βιβλίο του «Έθνος σκαντζόχοιρος» (2011), δεν δίστασε να αναφερθεί σε ένα σκανδαλώδες καθεστώς οικογενειοκρατίας στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά έχει μεταβληθεί σε κανόνα. Στο βιβλίο σκιαγραφούνται θλιβερές αποχρώσεις μια νοσηρής κατάστασης που διέπει τον δημόσιο βίο μας. 
Τέλος, με το πρόσφατο πόνημά του «έλξη και πάθος», επιχειρεί μια διεπιστημονική προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας, βάζοντας το θέμα σε τελείως άλλη διάσταση από την τρέχουσα εκκλησιαστική νοοτροπία. 
Για όλα αυτά και άλλα τόσα, π. Βασίλειος Θερμός απόψε στο Ραδιόφωνο της Εκκλησίας, σε μια συναρπαστική συνομιλία με τον π. Πέτρο Μινώπετρο.

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΓΝΩΡΙΜΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Εξαιρετικά αφιερωμένο 
στον παλαιό γνώριμο, σεβαστό 
Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ 
Οι «ευσεβέστατοι» ανώνυμοι διαχειριστές του ιστολογίου με τον βαρύγδουπο τίτλο «Επόμενοι τοις αγίοις πατράσι» (sic), έκαναν ανάρτηση την ανακοίνωση της Μητροπόλεως Πειραιώς για το θέμα που αποκάλυψα, δηλ. της ακοινωνησίας του κληρικού της από το Πατριαρχείο Ρουμανίας, βάζοντας τον τίτλο: Η Ι. Μητρ. Πειραιώς απαντά στά ψεύδη και τίς συκοφαντίες του κ. Ανδριόπουλου. 
 Όταν – τυχαία – το ανακάλυψα, τους έστειλα το ακόλουθο μέιλ: 
Αγαπητοί διαχειριστές της σελίδας, 
έχετε αναρτήσει το Ανακοινωθέν της Μητροπόλεως Πειραιώς για το κείμενό μου "Σε ακοινωνησία κληρικός της Μητροπόλεως Πειραιώς από το Πατριαρχείο Ρουμανίας", με τίτλο: Η Ι. Μητρ. Πειραιώς απαντά στά ψεύδη και τίς συκοφαντίες του κ. Ανδριόπουλου 
Ο τίτλος είναι άκρως δυσφημιστικός για το πρόσωπό μου, διότι εγώ παραθέτω κείμενα - ντοκουμέντα, συνεπώς δεν λέω ψέματα ούτε συκοφαντώ κάποιον. 
Σας καλώ να αποσύρετε πάραυτα τον τίτλο, αλλιώς θα προβώ στις απαραίτητες νομικές ενέργειες, προς αποκατάστασιν της αλήθειας. 
Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 
Οι «ευσεβέστατοι» διαχειριστές δεν απάντησαν και απεδείχθησαν …βραδείς, κι έτσι σήμερα έστειλα το εξής τελεσίγραφο: 
Σας δίνω διορία μέχρι το βράδυ. Αν δεν κατεβάσετε τον συκοφαντικό για μένα τίτλο θα αρχίσουν οι συνέπειες των πράξεών σας. 
Παναγιώτης Ανδριόπουλος 
Επειδή – προφανώς – είναι «ευσεβέστατοι» φυσικά δεν απάντησαν, αλλά έκαναν μια κάποια διόρθωση ως …χριστιανούληδες που είναι: Η Ι. Μητρ. Πειραιώς απαντά σε διάφορα ψεύδη και συκοφαντίες. 
Αφαίρεσαν το όνομά μου, αλλά άφησαν τα «ψεύδη και τις συκοφαντίες», αφού ούτε το ανακοινωθέν της Μητροπόλεως Πειραιώς βάζει το όνομά μου. Οπότε σου λέει, άντε να αποδείξεις… 
Να χαίρονται τον χριστιανισμό τους! Βέβαιοι όντες ότι είναι «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι»! 
Υ.Γ. Παραθέτω σκαναρισμένα το «πριν» και το «μετά» για του λόγου το αληθές.


ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΙΩΤΙΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΥ ΣΑΒΒΑ "ΛΑΥΡΙΩΤΗ"


Κάποιος μοναχός Σάββας «Λαυριώτης», έχει ξεσπαθώσει εδώ και καιρό εναντίον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας, δημιουργώντας προβλήματα σε Μητροπόλεις της Ελλάδος. 
Η Μονή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους αποφάσισε την αποπομπή του από την Γεροντία της Μονής. Αλλά φυσικά αυτό που πρέπει στον εν λόγω μοναχό για την όλη αντιεκκλησιαστική δράση του είναι η επαναφορά του στις τάξεις των λαϊκών χωρίς καθυστερήσεις. 
Ο μοναχός αυτός γυρνάει ανά την Ελλάδα και κάνει ό,τι μπορεί για να ξεσηκώσει τον κόσμο εναντίον της Κανονικής Εκκλησίας. 
Σήμερα μιλάει στην Καρδίτσα και η Μητρόπολις Θεσσαλιώτιδος αναγκάστηκε να εκδώσει την ακόλουθη ανακοίνωση: 
"Η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων μετά λύπης πληροφορήθηκε ότι το Σάββατο 17 του μηνός Σεπτεμβρίου στο ξενοδοχείο ΚΙΕΡΙΟΝ της πόλεώς μας θα πραγματοποιηθεί ομιλία από κάποιον Μοναχό Σάββα «Λαυριώτη». 
Η Ιερά Μητρόπολη ενημερώνει τους ευσεβείς χριστιανούς ότι: 
α) Ουδεμία σχέση έχει η Τοπική Εκκλησία με τον εν λόγω Μοναχό. 
β) Ουδεμία άδεια και ευλογία ζήτησε ο εν λόγω Μοναχός για την εκδήλωση αυτή. 
γ) Ο εν λόγω Μοναχός ανήκε στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους, η οποία πλέον τον έχει διαγράψει από την Αδελφότητα. 
Παρακαλούμε τους ευσεβείς χριστιανούς μας όπως εκείνη την ώρα προσέλθουν στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης για την εορτή των 8 Τοπικών μας Αγίων και ΟΧΙ στις διάφορες εκδηλώσεις αμφιβόλου ποιότητος, οι οποίες παραπληροφορούν και παρασύρουν τον πιστό λαό."
Την ίδια ώρα το Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Μητροπόλεως Πειραιώς, εξαπέλυσε κείμενο εναντίον του Σεβ. Μητροπολίτου Κύκκου και Τηλλυρίας (Κύπρου) κ. Νικηφόρου, με αφορμή κείμενό του για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, σχετικό με τον όρο «Εκκλησία» για τους ετεροδόξους χριστιανούς. 
Αποτελεί πραγματικά όνειδος να γράφεται από τους υπευθύνους του «Γραφείου»: "Λυπούμαστε διότι δεν βρέθηκε ούτε ένας Επίσκοπος από τους 156, να ελέγξει ευθαρσώς τον Σεβ. Κύκκου για τα παραπάνω κακόδοξα που εισέφερε στη «Σύνοδο»!"  
Ας ελπίσουμε ότι θα αντιδράσει, όπως πρέπει, ο Σεβ. Κύκκου σ’ αυτό το εωσφορικό κείμενο. 
Φυσικά οι Πειραιώτες υπεραμύνονται του Σάββα «Λαυριώτη» στο κείμενο για τον Σεβ. Κύκκου: «ποιοί είναι εκείνοι, που απέπεμψαν τον π. Σάββα Λαυριώτη από το αξίωμα του προϊσταμένου;» 
Άρα, άλλα λέει η Μητρόπολις Θεσσαλιώτιδος – τα σωστά! – και τα ακριβώς αντίθετα η Μητρόπολις Πειραιώς περί του Σάββα «Λαυριώτη». 
Το ρήγμα μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι υπαρκτό… 
Ασχέτως αν δεν έχει εκδηλωθεί σε όλο του το μεγαλείο… 
Π.Α.Α.

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΚΑΛΛΑΣ, Ο ΩΝΑΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Είναι γνωστό πως ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας γνωρίστηκαν το 1957, σε μια δεξίωση που διοργάνωσε η διάσημη κοσμικογράφος της εποχής, Έλσα Μάξγουελ. 
Ο Σμυρνιός μεγιστάνας έβαλε αμέσως στο στόχαστρο την Ελληνίδα ντίβα της όπερας, αλλά το ειδύλλιο μεταξύ τους αναπτύχθηκε δύο χρόνια μετά, όταν ο Ωνάσης προσκάλεσε την Κάλλας και τον σύζυγό της, Μενεγκίνι, σε κρουαζιέρα, με την πολυτελή θαλαμηγό του, την περίφημη «Χριστίνα». Ο ερωτισμός ανάμεσά τους ήταν πλέον ορατός. Τόσο, που όταν κατά τη διάρκεια μιας στάσης στην Κωνσταντινούπολη ανέβηκε στη θαλαμηγό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ευλόγησε την Κάλλας και τον Ωνάση, νομίζοντας ότι είναι σύζυγοι. Όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, επικράτησε αμηχανία. Όλοι είχαν καταλάβει ότι η ευλογία του Πατριάρχη ήταν προφητική... 
Γράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Λυμπερόπουλος, βιογράφος του Ωνάση: 
"Όταν η θαλαμηγός άραξε στη Βασιλίδα των πόλεων, όλοι ήσαν μια ευχάριστη και αξιοπρεπής παρέα, με τους φωτογράφους να στρέφουν τα φλας πάνω στον θρυλικό πατέρα της νίκης και να αγνοούν τους υπόλοιπους, ακόμη και την ντίβα της όπερας. Οι τουρκικές εφημερίδες εκείνης της εποχής γράφουν πως όταν οι προσκεκλημένοι του Ωνάση στη θαλαμηγό του, επισκεφθήκανε το ιστορικό ανάκτορο Τοπ Καπί, η Μαρία Κόλλας συγκινήθηκε. Και σε μια στιγμή άρχισε να τραγουδάει μια άρια από την «Αρπαγή από το Σεράι». Αυτό έγινε όταν ο διευθυντής του μουσείου ξεναγούσε τους διάσημους επισκέπτες στις μεγαλοπρεπείς αίθουσες του χαρεμιού. Ο Άρης τής έδωσε το μαντήλι του να σκουπίσει τα μάτια της. 


Η σειρά του μεγαλοεφοπλιστή να συγκινηθεί κι΄αυτός, ήρθε όταν επισκεφθήκανε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα στο παλιό κτίριο του Οικουμενικού μεγάρου, όπου στεγάζεται η Κεφαλή της Ορθοδοξίας. Του ασπάστηκε το χέρι συγκινημένος. Δοκίμασαν όλοι γλυκό του κουταλιού, εκτός από τον Ωνάση που ήπιε καφέ. Ο Έλληνας κροίσος θέλησε να δώσει μια επιταγή, λέγοντας: «Για την ανακαίνιση των Πατριαρχείων, Παναγιώτατε...», αλλά η πανύψηλη βιβλική κολόνα κούνησε το κεφάλι: «Οι Τούρκοι δε μας επιτρέπουν παρά μικρές επιδιορθώσεις, όσες αρκούν για να μην καταρρεύσει το κτίριο». «Τότε για τους πτωχούς σας, Παναγιώτατε», είπε ο Αριστοτέλης που παιδί τον φώναζαν Αρίστο και τώρα η σκέψη του γύριζε πίσω στα σχολικά του χρόνια, σε μια 25η Μαρτίου, που ο πατέρας του τού μιλούσε για την εθνική παλιγγενεσία.
Όταν προσκάλεσε τον Πατριάρχη στη «Χριστίνα» για δείπνο, παρακάλεσε τους κυρίους να ντυθούν σοβαρά και τις κυρίες σεμνά. Δεν ήταν θρησκόληπτος ο Ωνάσης, σαν άλλους πλούσιους Έλληνες, όπως τους αδελφούς Σκούρα και Πάππας, που φιλούσαν στη σειρά τις εικόνες και σταυροκοπιόντουσαν συνεχώς. Έτρεφε όμως βαθιά μέσα του πίστη για όσα τον είχε διδάξει η γιαγιά του Γεσθημανή. Και ο Πατριάρχης ήταν το μπροστοκρίαρο ενός ελληνορθόδοξου ποιμνίου."
Στην βιογραφία του Ωνάση από τον Φρανσουά Φορεστιέ (δημοσιογράφος στο Nouvel Observateur, μυθιστοριογράφος και βιογράφος), διαβάζουμε για την επίσκεψη Κάλλας και Ωνάση στο Φανάρι:
«…Ραντεβού σε δύο ώρες για την επίσκεψη στον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Η Μαρία, πολύ θρήσκα, επιδοκιμάζει. Προσεύχεται καθημερινά και είναι πεπεισμένη πως ό,τι συμβαίνει είναι θέλημα Θεού. Ο αιώνιος Πατέρας, σκέφτεται, έχει το βλέμμα Του πάνω της και εισακούει τις επιθυμίες της.
Έτσι, καρδιοχτυπώντας, μπαίνει στον περίβολο του Πατριαρχείου, ένα τεράστιο αυστηρό οίκημα όπου κεριά φωτίζουν τις ιερές εικόνες και πολύχρωμα ξύλινα αγάλματα μοιάζουν να πρεσβεύουν υπέρ ημών, των φτωχών αμαρτωλών. Με επιβλητική γενειάδα, τυλιγμένος σ’ ένα φαιλόνιο διάστικτο με πολύτιμους λίθους και φορώντας τη μίτρα του, ο Αθηναγόρας προχωρά.
Ο Μενεγκίνι, που δέχτηκε να πάει μαζί τους, είναι κάπως σαστισμένος από τη μεγαλοπρέπεια του προσώπου, από την ησυχία του χώρου. Ο πατριάρχης απλώνει τα χέρια, αφού εμπιστεύεται την ποιμαντορική του ράβδο σ’ έναν διάκονο. Ζητάει από την Κάλλας να προχωρήσει κι ύστερα από τον Ωνάση να κάνει το ίδιο. Γονατίζουν. Ο Αθηναγόρας ζητά από τον Παντοδύναμο να ευλογήσει τον «διασημότερο ναυτικό της σύγχρονης εποχής» και τη «μεγαλύτερη καλλιτέχνιδα του αιώνα». Ακουμπάει τις παλάμες του στα δύο κεφάλια και επικαλείται τον αιώνιο Πατέρα. Η Μαρία Κάλλας είναι συγκλονισμένη.


Το γεύμα, πάνω στο πλοίο [στην θαλαμηγό του Ωνάση «Χριστίνα»], είναι χαρούμενο. Ο πατριάρχης, ντυμένος στα μαύρα, συνοδεύεται από τους ιεράρχες του. Ο Τσόρτσιλ, καλοσυνάτος, δέχεται γαλήνια άλλη μία ευλογία που θα του χρησιμεύσει στο πολύ κοντινό ταξίδι του στο υπερπέραν. Όταν ο Αθηναγόρας φιλάει τον ηλικιωμένο άντρα, εκείνος χάνεται μέσα στην πλούσια γενειάδα του κληρικού. Περνούν στο τραπέζι. Το κρασί ρέει άφθονο, τα ανέκδοτα πέφτουν βροχή, οι πιατέλες πηγαινοέρχονται ασταμάτητα. Η Άρτεμις, η αδελφή του Αριστοτέλη, ζαλισμένη από το ποτό, απομακρύνεται διακριτικά. Ύστερα, ο Αθηναγόρας φεύγει, σουρουπώνει. Αφού φιλάει το πατριαρχικό δαχτυλίδι, ο Ωνάσης προστάζει …γλέντι!»
Είναι προφανές ότι κάποιες λεπτομέρειες που παραθέτει ο Φορεστιέ δεν είναι ακριβείς (π.χ. δεν υπάρχει «πατριαρχικό δαχτυλίδι»), αλλά ο συγγραφέας δίνει ένα κλίμα που επιβεβαιώνεται από τις συναφείς μαρτυρίες.


ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΟ 1964
Τον Ιανουάριο του 1964, συναντήθηκαν - όπως είναι γνωστό - οι δύο ηγέτες της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλαδή ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας και ο τότε Πάπας Παύλος ο ΣΤ', στα Ιεροσόλυμα. 
Πρόκειται για την συνάντηση που άλλαξε τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών προς την κατεύθυνση της προσέγγισης, με στόχο την ενότητα. 
Να πως περιγράφει τις λεπτομέρειες του γεγονότος ο Χρήστος Φακίνος:
"Αμέσως ο Ωνάσης (που είχε την περίφημη "Ολυμπιακή") έθεσε στη διάθεση του Πατριάρχη ένα αεροσκάφος DC6B (το πιο εξελιγμένο που είχε ο Ο.Α.) για τις μετακινήσεις του. Ταυτοχρόνως έδωσε εντολή όπως στο αεροσκάφος αυτό διαμορφωθεί ειδικός χώρος για τον Πατριάρχη δημιουργώντας ένα μικρό παρεκκλήσι μέσα στην καμπίνα επιβατών. Πονοκέφαλος για την Τεχνική Διεύθυνση διότι ναι μεν οι τεχνικοί ήταν άριστοι, αλλά δεν είχαν σχέση με τέτοιου είδους κατασκευές. Τελικά τα κατάφεραν. 



Επίσης, οι οδηγίες ανέφεραν ότι το πλήρωμα θα ήταν μόνο άντρες (χωρίς Ιπτάμενες Συνοδούς) και ότι όλη η συνοδεία θα είχε service Α' θέσεως. Η συνοδεία ήταν περίπου 50 άτομα (επίσκοποι, αρχιμανδρίτες κλπ). Το service και τα εδέσματα ήταν τα ανάλογα. Ο Μακαριστός Πατριάρχης αρκέσθηκε σε ένα τσάι και βουτήματα. Το αεροπλάνο απογειώθηκε από την Αθήνα με μια ομάδα ιερωμένων και πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου επιβιβάσθηκε ο μακαριστός Πατριάρχης με τους υπόλοιπους της συνοδείας του. Η μορφή του ήταν μια άγια μορφή, ψηλός, αδύνατος, με μακριά άσπρη γενειάδα με ένα ζεστό πατρικό βλέμμα που σε καθήλωνε από σεβασμό. Μπαίνοντας στο αεροπλάνο μας ευλόγησε πριν πάει στη θέση του, όπου συγκινήθηκε βλέποντας το μικρό παρεκκλήσι. 
Μόλις μπήκαμε στον εναέριο χώρο της Ιορδανίας είδαμε δεξιά και αριστερά από δύο πολεμικά αεροπλάνα. Στην αρχή ανησυχήσαμε έως ότου ο Κυβερνήτης μας ενημέρωσε ότι ήταν τιμητική συνοδεία. Φθάνοντας στο Αμμάν έγινε στον Μακαριστό Πατριάρχη υποδοχή αρχηγού κράτους, και τον υποδέχθηκε ο Βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεΐν. Αφού αποβιβάσαμε τον Πατριάρχη και τη συνοδεία του επιστρέψαμε στην Αθήνα. 
Στις 14 Ιανουαρίου 1964 το ίδιο αεροπλάνο με το ίδιο πλήρωμα πήγαμε στο Αμμάν για την επιστροφή του Πατριάρχη και της συνοδείας του. Στο αεροδρόμιο τον αποχαιρέτησε ο Βασιλιάς Χουσεΐν όπου και του χάρισε ένα χρυσόδετο Κοράνι. Στην Κωνσταντινούπολη αποβιβάσαμε τον Πατριάρχη με μέρος της συνοδείας και εν συνεχεία με τους υπόλοιπους φτάσαμε αργά το βράδυ στην Αθήνα. Στο αεροσκάφος αυτό τοποθετήθηκε αναμνηστική πλακέτα που αναφερόταν σ' αυτό το ταξίδι. Μετά από μερικές ημέρες μας εστάλη απ' το Οικουμενικό Πατριαρχείο ευχαριστήρια επιστολή με την οποίαν μας ενημέρωναν, ότι "ο Παναγιότατος εις ένδειξη ευχαριστιών για τις υπηρεσίες που του προσέφερε το πλήρωμα απονέμει σ' όλους τον σταυρόν της χιλιετηρίδας του Αγίου Όρους, χρυσό στον Κυβερνήτη, αργυρό στο υπόλοιπο πλήρωμα."



Δεξιά στην φωτογραφία:  Ο Παύλος Ιωαννίδης, στενός φίλος του Ωνάση, στο αεροσκάφος που μετέφερε στις 26 Οκτωβρίου 1967 τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα Α΄ στην Ρώμη. 
Ο Ωνάσης διέθεσε αεροσκάφος και γι' αυτήν την Πατριαρχική επίσκεψη στη Ρώμη, βάζοντας μάλιστα την επιγραφή: "Παύλος ΣΤ' - Αθηναγόρας Α' / ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΙ". 
Related Posts with Thumbnails